دنیا دیوارهای بلند دارد و درهای بسته که دورتادور زندگی را گرفته اند.نمی شود از دیوارهای دنیا بالا رفت. نمی شود سرک کشید و آن طرفش را دید.اما همیشه نسیمی از آن طرف دیوار کنجکاوی آدم را قلقلک می دهد.کاش این دیوارها پنجره داشت و کاش می شد گاهی به آن طرف نگاه کرد.شاید هم پنجره ای هست و من نمی بینم. شاید هم پنجره اش زیادی بالاست و قد من نمی رسد.با این دیوارها چه می شود کرد؟می شود از دیوارها فاصله گرفت و قاطی زندگی شد و می شود تیشه ای برداشت و کند و کند.شاید دریچه ای،شاید شکافی،شاید روزنی.همیشه دلم می خواست روی این دیوار سوراخی درست کنم.حتی به قدر یک سر سوزن,برای رد شدن نور,برای عبور عطر نسیم,برای.... دیوار دنیا بلند است و من گاهی دلم را پرت می کنم آن طرف دیوار.مثل بچه بازیگوشی که توپ کوچکش را از سر شیطنت به خانه ی همسایه می اندازد.به امید آنکه شاید در آن خانه باز شود.گاهی دلم را پرت می کنم آن طرف دیوار.آن طرف, حیاط خانه خداست.و آن وقت هی در می زنم,در می زنم,در می زنم,و می گویم:دلم افتاده توی حیاط شما,می شود دلم را پس بدهید..کسی جوابم را نمی دهد,کسی در را برایم باز نمی کند.اما همیشه دستی دلم را می اندازد این طرف دیوار.همین.ومن این بازی را دوست دارم.همین که دلم پرت میشود این طرف دیوار,همین که....من این بازی را ادامه می دهم و آنقد دلم را پرت می کنم,آنقدر دلم را پرت می کنم تا خسته شوند,تا دیگر دلم را پس ندهند.تا آن در را باز کنند و بگویند:بیا خودت دلت را بردار و برو.آن وقت من می روم و دیگر هم بر نمی گردم.من این بازی را ادامه می دهم.

از کتاب "در سینه ات نهنگی می تپد"

نوشته:عرفان نظر آهاری

دوستای خوبم عید همتون مبارک